To trochę wygląda jakby dłonie nas świerzbiły.
Wszystko robić, żeby coś porobić.
Alusia siedzi w kącie kanapy lub na fotelu lub na stołeczku i dzierga wielką serwetę na nasz stolik w salonie. Nusia pochylona nad swoim koszyczkiem z mulinami wyszywa na tamborku.
Nawet Lalcia zaczęła nieśmiało wyszywać:)
Ja maluję, układam kwiaty, wieszam girlandy z róż i upinam wianki, a w głowie buzuje milion pomysłów.
– Szybko! Róbcie coś pożytecznego! – śmieję się, cytując tekst matki wygłoszony do córek z niedawno oglądanej „Dumy i uprzedzenia”.
Malowanie na szkle, wyszywanie, szycie, haftowanie, malowanie kamieni, robienie donic z betonu, produkcja magnesów na lodówkę, zbieranie nasionek i ich pakowanie, suszenie ziół i kwiatów, kiszenie buraków, szlifowanie starych ram okiennych, złocenie ram na obrazy, hodowla nowych sadzonek fiołków afrykańskich… Oprócz tego normalne codzienne obowiązki: pranie, sprzątanie, gotowanie, zakupy, podlewanie kwiatów, mycie podłóg itp.

Co w tym czasie robią nasi panowie?
O, tego rozum ludzki nie ogarnia:)
Burzą stare szopy, sieją nowe trawniki, kończą budowę warsztatu ( obróbka dachu), wożą gruz pod wylanie tarasu, tną drewno na zimę, robią tony mebli, spawają, jeżdżą traktorem, remontują starą przyczepkę, wieszają huśtawkę dla Lalci i rysują na kartkach projekty kolejnych budynków, które mają tu stanąć, ponoć lada dzień;)
Jest takie powiedzonko: „całej roboty nie przerobisz”.
Staram się powtarzać je sobie regularnie i cytować mojemu mężowi, którego zaczynam podejrzewać o pracoholizm.

Ostatnio zasłyszałam nieco zaskakujące zdanie:
„Staraj się regularnie nic nie porobić”.
Nie zrozumiałam go od razu, bo brzmiało jak zachęta do lenistwa, a oboje jesteśmy wychowani w kulcie pracy i wpojono nam pogardę dla siedzenia z założonymi rękoma.
Babcia Rubaszna do końca swych dni była przekonana, że nawet nauka to wysublimowany rodzaj „byczenia się” 🙂
Ale od jakiegoś czasu już rozumiem. I staram się.
Nic nie porobić, po prostu być, oddychać, patrzeć, widzieć, słuchać, słyszeć, czuć, być samym czuciem, pozwalać myślom przepływać i odpływać, nie planować w tym czasie kolejnej pracy czy aktywności.
Nie jest to łatwe, ale staram się.
Właśnie wymyśliłam, że zrobię kolorowe ptaszki ze szpachli do drewna i uszyję maty do suszenia naczyń 😉

Jak dobrze, że Bóg wymyślił siódmy dzień:)