smak

Posted on 8 listopada 2011 by ruttka Leave a comment

Normal
0
21

false
false
false

MicrosoftInternetExplorer4

/* Style Definitions */
table.MsoNormalTable
{mso-style-name:Standardowy;
mso-tstyle-rowband-size:0;
mso-tstyle-colband-size:0;
mso-style-noshow:yes;
mso-style-parent:””;
mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt;
mso-para-margin:0cm;
mso-para-margin-bottom:.0001pt;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:10.0pt;
font-family:”Times New Roman”;
mso-ansi-language:#0400;
mso-fareast-language:#0400;
mso-bidi-language:#0400;}

Kiedy się już wszyscy podnieśli z łoża boleści, zachorowałam
ja. Okropny katar, bolące gardło, duszący
kaszel, osłabienie. Wszystkie te składniki połączone w jedną miksturę uczyniły
życie i tak dość nieznośnym, a tu jeszcze pewnego wieczorka …

Chcieliśmy akurat uczcić fakt powrotu prawie ozdrowiałego
mężulka na własną pryczę i to uczcić nie byle czym, bo menu godnym smakosza:
marcepanem, chipsami i pepsi.

Pepsi odpadło na pierwszy rzut oka – gazowane byłoby
ostatnim gwoździem do trumny Rut.

Mężulek poszedł zaparzyć herbatkę.

– Dobra? – pyta z niecierpliwą nadzieją na słowa uznania.

– Dobra. Chyba słodka. – domyśla się nieśmiało żona.

– Ale jaki smak zgadnij?

Rut bierze łyczek i zastanawia się dłuższą chwilę. Chwila
mija, mija, mija, a Rut nie wie, nie wie, domyśla się. Tak, wszystko jasne. Już
wie.

– Straciłam smak. – mówi do mężulka czekającego na peany nt
jego kulinarnego geniuszu i kunsztu w zaparzaniu herbaty.

Chipsy? No cóż – nic nadzwyczajnego. Coś wyraźnie tłustego i
lekko słonego.

Marcepan? Przereklamowany produkt. Delikatnie słodkawa masa.

Nic więcej. Żadnych niuansów, smakowych nut, rozkoszy podniebienia.

Skala doznań zawężona
do minimum: trochę słonego, odrobinę słodkiego.

Następnego dnia wcale nie było lepiej.

Na śniadanie chleb o
smaku styropianu, na obiad coś grudkowate i lekko słone, czyli: gołąbki,
szarlotka bez śladu jabłek, słodkawy ciepły płyn zwany herbatą.

– Kiedy nie czujesz smaku, jedzenie jest bez sensu. – żali
się Rut.

Oczywiście przesadza jak to mają w zwyczaju ogrodnicy:), a
jednak…

Kiedy nie czujesz smaku, kiedy nie czujesz pasji wszystko
wydaje się być bez sensu.

Bo czy chodzi tylko o to, by napełnić żołądek, by nie umrzeć
z głodu?

Gdyby chodziło tylko
o to, nie dostalibyśmy kubków smakowych i jedzenie nie obfitowałoby w taką
feerię smaków.

Więc nie chodzi tylko o to, by przeżyć.

Chodzi o to, by żyć całą pełnią, by czerpać pełną garścią.

I – wbrew pozorom – nie chodzi o jakieś nadzwyczajne
wyczyny, o skoki na linie z mostu, samotny rejs dokoła świata…

Chodzi o zwyczajną czujność serca:

by nie tylko patrzeć,
ale widzieć. Dłoń liścia czerwona poprzecinana arteriami jaśniejszych żył.

by nie tylko słuchać,
ale słyszeć. Łopot skrzydeł dzikich gołębi, ich zgaszone, intymne rozmowy wśród
gałęzi świerku.

by nie tylko dotykać, ale czuć. Ciepły aksamit
policzka uśpionego dziecka.

by nie tylko jeść i pić, ale smakować. Magiczny, ciemny smak
kawy pitej o brzasku poranka.

Nic nadzwyczajnego, a jednak…

to właśnie jest pasja życia.

Tyle o niej ostatnio rozmyślam. Chwilowa utrata smaku
powiodła mnie ścieżką daleko w głąb.

Bez smaku i pasji można przeżyć, ale czy można bez nich żyć
naprawdę?

między młotem a kowadłem

Posted on 6 listopada 2011 by ruttka Leave a comment

Normal
0
21

false
false
false

MicrosoftInternetExplorer4

– Mamo, przyjdziesz dziś do mnie? – zadaje sakramentalne
pytanie synek wzuty już w pidżamkę.

Sakramentalne pytanie ma wzmocnioną siłę
rażenia, bo występuje w pakiecie z:

a) błagalnym spojrzeniem czarnych ocząt

b) prosiebnie przeciągniętą głoską „eeee” na końcu zdania.

Czy można się oprzeć takiemu pytaniu?

Ależ można .

Odpowiedź nadbiega szybciej niż chyży zając.

– Nie. Dziś nie przyjdzie. – kategorycznie odpowiada tatuś,
który nie dość, że chory, to jeszcze przepędzony ze spaniem do odległego
pokoju, czuje się strasznie zaniedbywany.

Synek porażony odpowiedzią robi minę nieszczęsną, na co
matczyne serce truchleje, a jej usta zaczynają prząść mowę obrończą:

– Dlaczego? Ty, jak byłeś mały, nie przytulałeś się
wieczorem do mamy? – pytam.

– Nie. – pada krótkie i węzłowate.

– To dlatego, że masz zimne serce!!! – godzi synek ojca w samo
( zimne) serce.

Konflikt wciąż żywy od czasów Edypa:)

wytrzeszczanie przy zlewie

Posted on 4 listopada 2011 by ruttka Leave a comment

Normal
0
21

false
false
false

MicrosoftInternetExplorer4

– Ty umyj miskę, a ja wytrzę – decyduje Nusia stojąc ze
ścierą za upozowanym nad zlewem tatusiem.

– Ja wytrę – poprawia główny pomywacz.

– Nie! Ty umyj! – protestuje pomocnik pomywacza – JA
WYTRZĘ!!! – dopomina się wielkimi zgłoskami sprawiedliwości w podziale
obowiązków.

– Możesz powiedzieć: Ja „Wytrze – szczę” oczy – włącza się w
dysputę mama – A miskę możesz wytrzeć.

– Dobrze, to ja wytrzę – zgadza się usatysfakcjonowany
pomocnik.

No to doszliśmy do porozumienia:)

wpis prawie zaduszkowy:)

Posted on 2 listopada 2011 by ruttka Leave a comment

Normal
0
21

false
false
false

MicrosoftInternetExplorer4

Ludzie biegają z naręczami jedliny kłującej, donicami
kipiącymi obfitością chryzantem, pobrzękują zniczami, myją groby, pucują
krzyże, odświeżają wspomnienia o bliskich zmarłych.

A u nas Miś z dziećmi wyruszyli w poniedziałkowy ranek z zupełnie inną
listą spraw do załatwienia:

– krem do tortu ( biały)

– owoce ( banany, brzoskwinie w puszce, kiwi)

– cukier puder

– prezenciki

I wrócili z policzkami zaróżowionymi konspiracją, z
prezentami ukrytymi w czapkach i beretach.

Nasze obchody Wszystkich Świętych i Dnia Zadusznego zostały
odmienione raz na zawsze rok temu. Gaśnie ich nostalgia, egzystencjalna zaduma
i smutek splatają się z radością i oczekiwaniem, bo oto Laurka już za chwilę
kończy roczek.

Co prawda trochę nam się zakatarzyła, kaszlu nabawiła, ale
nic nie jest w stanie poskromić jej temperamenciku. Śmieje się więc szeroko
ukazując prawie cały garnitur ząbków łącznie z dwiema lewymi czwórkami. Gdy się
rozzłości krzyczy tak, że decybele młota pneumatycznego są przy niej jak
szelest traw. Czasem nawet wali rączkami w podłogę, albo –okazując swą
dramatyczną rozpacz – ciągnie się za złociste włoski. Rodzony ojciec kiwa
wówczas głową i wypowiada takową sentencję: „współczuję przyszłemu zięciowi” 🙂

Ośli upór ma jednak także dobre strony, bo dzięki
nieustannym próbom udaje się rozszyfrowywać zagadki logiczne np. jak przekręcić
klucz, by wyjąć go z zamka. Nieustanne powtarzanie wstawania i stania bez
podpórki mimo wielokrotnego klapania na pupę też zakończyło się sukcesem w
postaci dwu, trzyminutowego stania z jednoczesnym ( jeśli akurat gra muzyka)
tańcem brzucha i kręceniem rączkami . Coś na wzór hiszpańskich tancerek
potrząsających marakasami. Wyczucie rytmu i umiłowanie muzyki Laurcia ma tak
daleko posunięte, że wystarczy, by ktoś zagwizdał kilka dźwięków, a jej ciałko
wpada w taneczne wibracje. Śmiejemy się z tego nieustannie, A dumny ojciec
stworzył teorię, że słuch muzyczny rozwinął się u naszego malca na skutek
codziennego „plumkania” z tatusiem na keyboardzie. Rzeczywiście – Laurcia od
kiedy tylko udało ją się pionizować, co dzień ćwiczy palcówki na klawiszach.

Nawet Szopen nie miał takiego efektownego startu:)

Inną wielką namiętnością rocznej naszej córeczki jest
literatura. Książeczki leżą w zasięgu jej wzroku i rączek i po wielokroć
dziennie są wyciągane, przeglądane i komentowane przez początkującego mola
książkowego. Wciąż najbardziej lubi książeczki o Kamyczku, które są sczytane na
wylot.

Laurka umie także pisać. Wystarczy, że uda jej się znaleźć (
lub wyrwać Nusi) kredkę lub długopis i już kartka pokrywa się siateczką linii i
kropeczek.

No i nasza najmłodsza latorośl jest mistrzynią groźnych min. Oto Laurka ściąga
brwi, marszczy nosek, a tęczówki wzbija tak wysoko, że zupełnie chowają się pod
powiekami, dając efekt zupełnie białych oczu, wyzierających spod nastroszonych
brwi. Ciarki po plecach przebiegają jak stadko mrówek. A rodzony ojciec znów ma
powód do wygłoszenia sentencji o zięciu i swym głębokim współczuciu dla niego, gdy
już dostanie się pod pantofel Laurki i będzie regularnie bombardowany takimi
grymasami.

Czyż tak uzdolnionemu dziecku nie należy się torcik z
serduszkiem, grający telefon, książeczka o uczynnych kotkach, piramidka do
układania i buciki antypoślizgowe do treningów w chodzie na czas? ??

Ależ należy.

Więc mimo, iż za oknem ludzie biegają z naręczami jedliny,
łuna od tysiąca zniczy bije pewnie pomarańczową kopułą nad cmentarzem, wszyscy
wzdychają wspominając bliskich zmarłym, my opatuleni w ciepłe koce pojadamy
urodzinowy torcik z dwudniowym wyprzedzeniem, popijamy ( niektórzy) oranżadą i
świętujemy Laurkowe pierwsze urodzinki.

Ale żeby nie było, że atmosfera Zaduszek zupełnie się nam
nie udzieliła, dodam na koniec, że jednak tak, bo oto wszyscy u m i e r a m y na
katar i kaszel.
Nusia od tygodnia nie chodzi do szkoły, bo kaszle, a Miś to nawet zległ
w łóżku z gorączką i łamaniem w stawach – grypa. Potem gorączki dostała
zasmarkana jubilatka, a Dusio zaczął się słaniać z powodu osłabienia i bólu
głowy. Ja i Ala czujemy się jak Chińczycy, tzn. „Jako-Tako”, ale kolana robią
mi się powoli jak z waty, więc śmiem twierdzić, że jedynym powodem, dla którego
jeszcze chodzę są litry adrenaliny krążącej miast krwi w moich żyłach.

Tak więc jednak solidaryzujemy się na swój sposób z
wszystkimi świętującymi.

A na koniec muszę odnotować, że Nusia sama, bez
logopedycznej pomocy zaczęła jakiś czas temu wymawiać głoskę „R”. I robi to tak
wyraźnie, że aż w zębach zgrzyta.

Oto jedno ze zdań wygłoszonych w nowym języku:

„Wy sobie pijecie tą dobrrrą wodę, a ja muszę pić okrrropną
herrrbatę.”

No fakt. Musi. Woda jest bowiem cytrynowa, pyszna, ale
gazowana i niezbyt dobrrra na garrrdło:)

Zdrrrowia wszystkim życzymy.

skarby jesieni

Posted on 30 października 2011 by ruttka Leave a comment

Normal
0
21

false
false
false

MicrosoftInternetExplorer4

Przeglądam w komputerze album ze zdjęciami tegorocznej
jesieni. Setki zdjęć dzieci, ich niepowtarzalne miny, pozy, zabawy, kilka zdjęć
moich, kilkanaście mężulka. Prawie wszystko w barwnej scenerii zasypiającej
powoli działki. Między zdjęciami kilka takich, które trudno przypiąć do
jakiejkolwiek kategorii.

Pojedyncze detale, zbliżenia.

Nie wiem dlaczego robię takie zdjęcia, ale są.

Może po prostu muszę uwiecznić zawarty w pozornie martwych,
nic nie znaczących przedmiotach sens. Jestem niepokornym, wiecznie tułającym się
poszukiwaczem sensów. Wszędzie widzę metafory, dotykam alegorii, ścigam się z
prawdami. Nie łudzę się, że je znam. Może tylko czasami, przez przypadek
ocieram się o nie. Ale jaka w tym moja zasługa?

Fotografując jabłko widzę jego trudną, posiniaczoną, piękną
dojrzałość. Nie ma dojrzałości bez sińców Rut – myślę do siebie.

Śmierć liścia dębu. Śmierć zawsze samotna, zawsze pojedyncza
choćby obok tyle innych liści umierało.

Nobliwa, pogodna starość aronii – nieprzebrane, życiodajne
bogactwo dla zimowych ptaków. Obym była taką pogodną staruszką kiedyś:)

Zmartwychwstanie podbiału przebijającego martwą tkankę łąki.

Motyl jak pegaz lśniący na zgliszczach lata.

Poranny szron zmieniony w ożywcze krople południa.

Zadziwiająca harmonia dna słonecznika. Dna są różne.

Zabawa w poszukiwanie sensów.

ciiiisza

Posted on 24 października 2011 by ruttka Leave a comment

Normal
0
21

false
false
false

MicrosoftInternetExplorer4

Takie chwile zdarzają się niezmiernie rzadko.

Siedzę na ławeczce w sadzie. Tej samej, którą kiedyś
stworzył dla mnie Dusio, bo będąc w ciąży Laurką ostatkiem sił dochodziłam do
tego punktu i kończyło mi się paliwo:) Więc mój zdolny syn poszedł do budynku,
wziął kilka desek, popukał, postukał i wyszedł taszcząc małą ławeczkę. Wkopali
ją tuż obok małej pochylonej brzózki. Najpiękniejszy, najcichszy, najmilszy i
najbardziej słoneczny zakątek pod słońcem.

Wokół rozgrzane trawy kołyszą się pod lekkim oddechem
wiatru. Szepczą liście opadłe z drzew. Wszędzie rozsnuło się babie lato.
Światło tańczy na nich jak cyrkowiec na linie. To samo robi z rzęsami moich
półprzymkniętych oczu. Układa się na nich miękko i pręży w malutkie tęcze. Na
pniu brzozy od tej zasłonecznej strony drobne kropelki – jedyny namacalny dowód na to, że jeszcze
kilka godzin temu był mroźny poranek. Kiedy je dotykam w jednym momencie łączą
się w strumyk i ściekają w dół.

Cisza. Głęboka jak rów mariański. Sycąca jak chleb. Słodka
jak pocałunek. Ożywcza jak woda prosto ze studni w upalny dzień.

Jeśli nie napełnię się nią, nie mam tak naprawdę nic do
powiedzenia.

Jeśli się z nią nie spotykam, nie spotykam się z sobą.

Cisza – zapomniany przez wielu skarb.

Szelest traw narasta, potężnieje. Idzie Miś z Laurką na
rękach. Szukają mnie.

– Dlaczego nas zostawiłaś? – pyta

– Muszę trochę pobyć w ciszy. – mówię.

– Muszę odnaleźć siebie – myślę.

jaskółeczki słów

Posted on 22 października 2011 by ruttka Leave a comment

Normal
0
21

false
false
false

MicrosoftInternetExplorer4

Siedzę z dziećmi w małym pokoiku dziewczynek. Kolorowa
wykładzina zasłana klockami i zabawkami. Laurka siedzi za plastikową kasą i z
rozmachem wybija nań rachunki. To jedna z jej ulubionych zabaw.

– A pamiętasz Ala – zaczyna wspomnieniowo Dusio – jak Nusia
pomyliła się i zamiast „Ju-huu!!!” krzyknęła odwrotnie?

Ala wybucha śmiechem.

– Tak – potwierdza – to było pierwsze brzydkie słowo w jej
życiu:)

A i Laurcia rozwija nam się językowo aż miło.

Ku mej satysfakcji słowo „mama” szybko pojawiło się na jej
ustach i to zanim wyartykułowała „tata”. Wbrew pozorom jest to wyczyn rzadki,
bowiem Ala i Dusio „tatali” na długo przed „mamaniem”. Chyba sylaba „ta” jest
po prostu łatwiejsza dla brzdąców. Laurka zaś wzorem Nusi postanowiła zacząć od
rzeczy trudniejszych, czyli od „ma-ma”. Niestety zacząć, nie znaczy
kontynuować. I tak szybko jej słownik zdominowało słówko”ta-ta” i to do tego
stopnia, że „tata” to była i książeczka i piesek i kotek i brat i siostra i
nawet mama:) Tak więc, gdy wracam z pracy i człapię na górę, Laucia już stoi z
tatusiem u szczytu schodów i piszczy z radości na mój widok dużymi literami:
„TATA!!! TATA!!!”

Od kilku jednak dni lawinowo zaczęły pojawiać się inne
sylaby.

Na przykład stoimy przed drzwiami balkonowymi i podziwiamy
wirujące w powietrzu ostatnie stada szpaków.

– Ptaszki – mówię – Ptaszki robią: pi, pi, pi.

– Pe –pe – naśladuje maluszek.

– A kotek? Jak robi kotek? – zadaję zagadkę.

Laurcia bardzo lubiła naszego kotka i witała go zawsze
szczebiotem.

– Miau – podpowiadam.

– Mia, mia – kontynuuje dzidziuś.

Inne sylaby to : be-be, aja ( chyba chodzi o Alę:) , ka-ka,
ale każdego dnia pojawiają się nowe jaskółeczki. Czasem przefruną raz tylko,
czasem przez kilka dni łopoczą jakimś jednym dźwiękiem, a czasem zostają już na
stałe.

Jaskółki słów wiją sobie gniazdka w małych myślach. Czółko
się marszczy i prostuje, nosek wykrzywia, oczka falują czarną linią rzęs,
główka przytakuje lub stanowczo zaprzecza. Widać jak intensywnie mały człowiek
myśli, z jakim mozołem próbuje przekuć swe myśli w kilkanaście znanych tonów.

Człowiek rozwija się najpiękniej na świecie. Piękniej niż
jakikolwiek kwiat.

Ale …mam wrażenie, że się powtarzam:)

z takim przejęciem myliśmy anioła:)

a tu fascynacja kotem:)

już dosyć tych uścisków:)

Mamoo, tu jestem!!!

tygrys bengalski

Posted on 19 października 2011 by ruttka Leave a comment

Normal
0
21

false
false
false

MicrosoftInternetExplorer4

Znowu znalazłam się w szpitalu.

Tylko na jeden dzień. Tylko
wycinki do diagnostyki, ale kłamałabym gdybym napisała, że się nie boję. Ale
kiedy się boisz, bo ci się łódka chwieje pod nogami i nie ma pewności jaki
będzie efekt tego tańca na falach, najlepiej dla ciebie jeśli spotkasz kogoś, kto boi się
jeszcze bardziej.

Kobieta na łóżku obok boi się panicznie. Ma torbiel na
jajniku, czeka na operację i mówi, że przepłakała cały dzień. Więc odkładam
mojego małego stracha na bok i zaczynam z nią rozmawiać. Na początku o jej
wielkookim strachu żeby go nieco oswoić, a potem o wszystkim innym byle myśli
nie krążyły natrętnie jak muchy wokół szpitala, operacji, bólu.

Opowiadamy na
zmianę o ludziach, których znamy. Pracujemy w tej samej szkole, więc gdy jedna
zacznie jakąś opowieść, druga z łatwością ozdabia ją nowymi szczegółami, dodaje
zaskakujące puenty. Co i rusz ocieramy się o życiowe mądrości. Ona na oko ma
około sześćdziesiątki, ja prawie 40 lat, ona niska, ja wysoka, ona jest babcią,
ja matką niemowlęcia, ona sprzątaczką, ja nauczycielką. Tak się różnimy, a
jednocześnie nasze światy są tak spójne, tyle identycznych myśli nosimy w
głowie. Rozmowa wyraźnie jej pomaga, uspokaja ją nieco. Mój niepokój o imieniu
„Co Będzie Jeśli Się Okaże” rozwiewa się jak poranna mgła. Tryskam humorem,
energią, odnawiam stare szpitalne znajomości z personelem. Nikt mnie tu nie
zapomniał i wszyscy traktują mnie nieco inaczej niż inne pacjentki. Stara "wyjadaczka" szpitalna Rut:)

W międzyczasie czytam książkę Yann Martela „Życie Pi”. Już
tak dawno nie miałam okazji, by usiąść i poczytać coś dla przyjemności. A
książka jest wspaniała. Zaczęłam ją już dawno temu, jeszcze w czasie wakacji. Potem przeleżała na parapecie wiele intensywnych tygodni aż do tego szpitalnego
dnia, gdy wirująca karuzela nagle się zatrzymała w miejscu. Czytam ją dalej i
dochodzę do wniosku, że tak miało być, że musiała poczekać ta książka, bo jest
właśnie na ten czas.

Opowiada o autentycznej historii 16-letniego chłopca Pi,
który w katastrofie morskiej traci całą rodzinę i zostaje w szalupie sam na
środku oceanu. Przynajmniej tak mu się wydaje na początku. Że jest sam. Potem odkrywa, że w
tej samej szalupie jest dziki tygrys bengalski. Przerażenie, odrętwienie, chęć
ucieczki, rezygnacja, tysiące nierealnych pomysłów jak pokonać bestię – Pi przechodzi przez wszystkie te etapy nim
odkryje jakie jest jedyny sposób na przeżycie. Ale o tym doczytajcie sobie
sami.

Ja tylko napiszę, że metafory do mojego "dziś" nasuwają mi się
same.

Mój lęk przed rakiem jest moim bengalskim tygrysem, muszę go przyjąć, żyć
z nim i nie dać mu się zjeść przez najbliższe trzy tygodnie. Od dawna czułam, że siedzi w mojej szalupie ukryty pod brezentem. Od czasu śmierci taty oddech
tygrysa mam na karku. Stale. Dzień i noc. Kiedy ktoś ci bliski umrze w tak straszny sposób
,zarysowuje to twoją psychikę na zawsze. Strach o najbliższych i o siebie będzie
ci mruczał do ucha najczarniejsze scenariusze.

Cztery lata temu zrobiłam
cytologię i okazało się, że konieczna jest operacja. Tygrys wyjrzał spod
brezentu, ale poszłam na operację i zagoniłam dzikiego kota znów do schowka na
dnie łodzi. Może – gdybym wtedy poddała się lękowi – dziś nie pisałabym tych
słów, nie byłoby ani mnie, ani Laurki.

Teraz znów dzieje się coś niepokojącego.

– To pewnie jakieś zrosty. Najprawdopodobniej zmiany są łagodne, ale musimy się upewnić – mówi lekarz.

Tygrys wystawia pazury, próbuje mnie straszyć swymi pomrukami.

Ale ja się nie
dam. On musi wiedzieć, że nie sparaliżuje mnie swoim wzrokiem, nie obezwładni.
Zrobię wszystko, by rozwiać wątpliwości, którymi się żywi strach i znów wygram.

Piszę dziś tę notkę tylko z jednego powodu. Żeby żadna z was ( bo głównie
czytają mnie kobiety) nigdy nie poddała się presji strachu i zrobiła wszystko,
by go zagonić w kozi róg. Jeśli macie jakiekolwiek wątpliwości, jeśli wasze
ciało was niepokoi, idźcie do lekarza, zróbcie badania, zgadzajcie się na
operacje i zabiegi. Nie pozwólcie, by tygrys podszedł zbyt blisko. Nie dajcie
mu się omotać, bo on atakuje wówczas, kiedy jesteśmy zrezygnowani i bezczynni.

Pi był czujny i mu na to nie pozwolił.

Ja jestem czujna i mu na to nie pozwolę.

Wy też nie pozwólcie panoszyć się tygrysowi w swojej
szalupie

…bo „strach to jedyny, prawdziwy przeciwnik życia”.

senne marzenia

Posted on 16 października 2011 by ruttka Leave a comment

Normal
0
21

false
false
false

MicrosoftInternetExplorer4

Dni są tak zajęte, że brakuje mi czasu, by pojechać na
działkę. A nawet jeśliby kilka maleńkich jak ziarnka piasku sekund się
znalazło, pogoda jest albo porywista, albo dżdżysta, albo halna, albo mroźna, a
każda niesprzyjająca by niemowlaka wyciągać z pieleszy na długo na wieś. Ale
gdy znajdzie się i czas i pogoda uśmiechnie się szeroko zza chmur to ręce mam
zajęte Laurką i nie mieszczą się już w nich ani grabie nieodzowne jesienią, ani
pazurki do pielenia, ani sekator, ani nic innego. Jedna tylko Laurka skręcona
jak sprężynka, która w wózku za nic siedzieć nie chce.

Stąd pewnie ckni mi się strasznie i do działki i do roślin
moich i do grzebania w ziemi.

A kiedy tęsknota serce człowieka rozrywa, zaraz sny się
dziwne snują, do jawy podobne, nieprześnione, marzeń pełne. Tak rzekłby nasz
wieszcz Adam snując się po paryskim bruku:)

I miałby rację wieszcz brodaty.

– Wiesz co mi się dziś śniło? – zadaję przy śniadaniu
zagadkę mężulkowi.

– No co?

– Że przeniosłam się w przeszłość, w czasy dzieciństwa.

– Acha – zachęcająco mąż mój

– I wiesz jak to wykorzystałam?

– ….?

– Zaczęłam wykopywać z ogrodu sadzonki kwiatków.

Mąż z niedowierzaniem spogląda, bo każdy człowiek przy
zdrowych zmysłach jakoś inaczej pewnie wykorzystałby dar niezwykły
przeniesienia w czasie np. uczynki swe niecne naprawił. A tu nie. Jego prawie
rodzona żona za łopatę i sadzonki wykopuje z rodzinnego ogrodu:)

– A wiesz, że to już choroba jest? – skwitował tylko me
wyznanie kwiatoholika.

Lecz cóż tam reprymenda taka. Nie ostudzi żaru tęsknoty.

Kolejny ranek. Sobota. Jak przez mgłę widzę mężulka z dwoma kubkami
kawy. Czarny, gorzki aromat wdziera się w głąb duszy, wodzi za nos, już – już prawie
budzi

– Kawa. – reklamuje kuszącym szeptem zjawa mężulka.

Chwieje się łódka Morfeusza dobijając do brzegu jawy.

Aż tu nagle widzę alejkę jakąś. Drzewa, krzewy cudne,
kwiaty, byliny kwitnące, a wśród nich moje ostatnie marzenie – takie różowe
duże kwiaty do marcinków podobne. Widzę je co dzień w jednym ogrodzie, gdy jadę
do pracy. A tutaj rosną na wyciągnięcie ręki, na „dziabnięcie” szpadlem:)

Więc chwytam za narzędzie i oto kolejne 15 minut spędzam na wykopywaniu sadzonek.

– Kawa już wystygła – wita mnie mężulek, gdy ocieram pot z czoła i… otwieram oczy.

– Nie mogłam się obudzić. Musiałam wykopać kwiatki –
tłumaczę się nieprzytomnie – Te różowe. Mówiłam ci.

A on się ze mnie śmieje.

A przede mną kilka dłuuugich zimowych miesięcy. Jakże ja
przetrwam na wygnańczym bruku?

"Dziś piękność twą w całej ozdobie widzę i opisuję, bo tęsknię po tobie…"

wszystko i nic

Posted on 13 października 2011 by ruttka Leave a comment

Normal
0
21

false
false
false

MicrosoftInternetExplorer4

Sama nie wiem ile razy budziłam się wczoraj w nocy.

Kilka, a może kilkanaście.

Pamiętam tylko, że raz patrzył na mnie ciekawski pyzaty
księżyc opatulony wokół pierzyną chmur. Potem – w podobnej puszystej scenerii –
mrugała jakaś jasna gwiazda. A na koniec – mignął mi mężulek wyślizgujący się z
morza poduszek i kołdry.

Za pierwszym razem uśmiechnęłam się przypominając sobie
naszego kolegę Tomasza, który buduje dom i cieszy się z lampy księżyca, bo
dłużej może machać łopatą na działce. Mrugająca gwiazdka przypomniała mi o
Stelli, która jednak żyje, odezwała się i nie dość, że zdementowała wieści o swym
zgonie to dodała, że miewa się lepiej. Trzymaj się Stello:)

Kiedy się obudziłam na dobre było ciemno i była piąta. Końmi
by mnie nie wyciągnęli z ciepłej pościeli w taki chłodny poranek, ale na
szczęście nie musieli. Moje poczucie obowiązku ma siłę pociągową większą niż
stado dzikich mustangów, a że lampka kontrolna świeciła się w mózgu oświetlając
wielki baner z napisem: ALA JEDZIE NA WYCIECZKĘ!!!, stado ruszyło z kopyta:)

Na szczęście ubrania zapobiegliwie naszykowałyśmy wieczorem.
Wystarczyło tylko dorzucić bluzę, kamizelkę ( ubranie na cebulkę to podstawa),
odnaleźć plecak, wpakować weń prowiant, zaradzić coś na nagłą biegunkę i ból
brzucha, zlecić zjedzenie śniadania, popicie czymś ciepłym i już…

…można było wysłać mężulka i córkę w siną dal, a samej wypić
poranną kawę, uprzednio nakarmiwszy i ukoiwszy małego ssaka przy cysiu.

Takie chwile kiedy można się zatrzymać na chwilę zdarzają
się bardzo rzadko.

Dni zaczynają się wcześnie i kończą bardzo późno.

Wieczorem, po kąpaniu, muszę uspać przy cysiu Laurkę, potem
modlimy się z dziećmi, przepytuję z czegoś Alę albo sprawdzam jej jakąś pracę,
czytam Nusi bajkę i idę do Dusia na chwilę przytulić się i porozmawiać. Na
koniec – jeśli nie wyniknie coś nowego np. Laurka przebudzi się i wymaga
ponownego usypiania – idę jeść kolację. I dopiero wtedy, zaszywając się pod
kołdrę czuję, że dzień można zamknąć.

Śpię po kilka godzin w ciągu nocy, bo rzadko kładziemy się
spać przed 11-tą, a zawsze wstajemy koło 6-tej. W międzyczasie zaliczam mniej
lub więcej karmień.

Pokłady „niedospania” odkładają się we mnie tygodniami jak
muł na dnie rzeki. Spowalniają każdy ruch i myśl. Szczególnie wtedy, gdy dzień
jesienny, szary, deszczowy też wygląda jakby zasypiał.

Czasem myślę, że gdybym tylko mogła, położyłabym się i
przespała całą dobę. Nie ma jednak takiej opcji. Za to dni kręcą się szybko jak
kołowrotki, nić zdarzeń nieustannie się przesuwa, śmiga wrzeciono.

Ale sam siebie zadziwiasz i zaskakujesz znajdując siły
jeszcze i jeszcze. Niewyczerpane zdaje się złoża sił i mocy. Jakbyś była jakimś
herosem nieznanym w żadnej greckiej mitologii.

A nie jesteś. Nikt nie napisze o tobie poematu, nikt nie
uwieczni cię w nieśmiertelnych strofach. Bo o czym tu pisać? O tysiącu
zmienianych pampersach, o ładowaniu prania, o robieniu herbaty, o pośpiesznym
stukaniu obcasów na szkolnym korytarzu, o przywożeniu i odwożeniu dzieci?

Księżyc i gwiazdy śmieją się nad głową.