Ta wiosna jest jak film przewijany zbyt szybko.
Nie nadążam nacieszyć się urokiem kwiatów, nie dam rady ścigać się z trawą rosnącą jak na drożdżach, przegapiam kwitnące kasztanowce, nie mam czasu na zachwyty nad listkami i kiełkami z wolna wykluwającymi się z brunatnych gałązek i grud ziemi.
Wszystko co kiedyś trwało kilka dni, tej wiosny trwa niemalże ułamek sekundy.
Jakby czas, obłaskawiony rumak, nagle zerwał wędzidło i poniósł .
Jednego dnia tulipany napęczniały zielonymi pąkami, drugiego zakwitły, a trzeciego ich płatki wyglądały już jak znoszone suknie balowe sprzed wielu sezonów. Czwartego – już ich nie było.
Tawułę – fontannę widziałam rozkwitłą tylko przez moment. Przezornie uwieczniłam go aparatem, bo wyjeżdżaliśmy na trzy majowe dni. Po powrocie było po wszystkim.
Sasanka roześmiała się pięcioma kwiatami o życiu krótkim jednodniowym.
Tylko bez staroświecki, pachnący jak wonności Arabii uparł się i liliowo kołysze się na wietrze od tygodnia.

Wszystko pozostałe kruche, ulotne, przemijające …

I nie sposób odpędzić frazy błąkającej się po głowie:

Pamiętam, że umrę.

Nusia i jej cioteczna siostrzyczka Maja mogłyby być dzień i noc razem, a potem noc i dzień, w zerówce, w domu i wszędzie i się im nie znudzi własne towarzystwo.
Obie uwielbiają puzzle, ale nie takie tam z 50 kawałków. Te są dla maluchów. Prawdziwa zabawa zaczyna się od stu kawałków, choć brzmi to prawie jak żargon bywalców kasyna.
Taaak, ze stu kawałkami już można poszaleć:)

Tym razem zgrały wszystkie gry jakie mieliśmy na stanie, karty, memory, żabki, kulki…Na koniec postanowiły nieco się poruszać.
Grają więc w chowanego.
Jedna stoi przy ścianie i liczy, druga buszuje po pokojach w poszukiwaniu kryjówki idealnej. A potem następuje zmiana i druga liczy, a pierwsza buszuje.

Żadna nie domyśla się, że pewne czujne oczko śledzi każdy ich ruch.
Gdy więc padają zemdlone zabawą, nagle czujne oczko, a nawet dwa oczka brązowe wmontowane w główkę zgrabnie obciętą na pazia, osadzoną na szyjce, która wieńczy nieco wypukły z przodu tułowik dreptczący na dwóch zwinnych nóżkach…

Mowa nie o kim innym, a o Lauci.
Pewnym krokiem podchodzi do ściany, przytula główkę do tapety i zaczyna monotonnie odliczać:

– Tsi, tsi, tsi…

Paluszków na stópkach też ma „tsi”.

Laucia jest na obraz Boży i podobnie jak pierwowzór lubi trójcę:)

iść, ciągle iść w stronę słońca, w stronę słońca aż po horyzontu kres…

jeśli się wierzy w słońce, cienie są tylko pozorną przeszkodą

a jeśli uwierzyć naprawdę mocno, mogą okazać się dowodem na jego istnienie

*********

wierzę, że wkrótce się o tym przekonam

tymczasem brodzę w smugach cieni

– Mamo, a kiedy ksiądz mówi : Szczęść Boże ? – kolejna zagadka Nusi z serii „zaskakujące drogę znienacka”.
– No. Kiedy kogoś spotyka. – wyjaśnia Rut.

Dziecię robi oczy jak pięć złotych.

– To znaczy, że ten ktoś jest jego Bogiem? – nie dowierza prawie sześciolatka

🙂

Skróty myślowe i werbalne bywają pułapkami.

– Ale nie mów wiesz o tej sytuacji… – enigmatycznie, bo w obecności dzieci, przestrzega Rut  mężulek przed rodzinnym spotkaniem towarzyskim.
Rut patrzy urażona, że luby posądza ją o zbyt długi jęzor i zbyt małą inteligencję. Przecież bywa taktowna jak dyrygent w orkiestrze:)
–  No wiesz… – obrusza się – Za kogo ty mnie masz?

– Za żonę. – pada natychmiastowa odpowiedź. To Nusia wystawia nosek dotąd przytulony do tatowej koszuli. ( Uszy otulone nie były i cały mini-dialog rejestrowały).
– No właśnie. – dopowiada ten w koszuli – Za żonę:)

Fakt, coś Rut pamięta jak przez mgłę. Mówił kiedyś: „Biorę ciebie za żonę…” i dotąd nie odwołał:)

modlę się nocą
by mnie Bóg zachował
od ślepoty
na cuda i piękno

( x. J. Szymik)

– A dlaczego wujek i ciocia nie wierzą w Pana Boga ? – Nusi zdarza się dość często rzucić taki granat bez ostrzeżenia.
????????
Chwila milczenia, w trakcie której usiłujemy ostygnąć z wrażenia.
– Bo niektórzy ludzie uważają, że Boga nie ma. – odpowiadam.
– A dlaczego tak myślą?
– Bo mówią, że jak Go nie widać, to Go nie ma. – udzielam odpowiedzi w niejakim uproszczeniu.
– A powietrze widzą? – krzyczy z drugiego pokoju zawsze chętny do takich rozmów Dusio.
– To znaczy, że powietrza nie ma? – sam puentuje wciąż zza futryny.
– A do kościoła chodzą? – ciągnie dalej Nusia.
– Nie, nie chodzą.
– A ślub mieli w kościele. – Dusio pojawia się w pokoju jak duch i … czyżbym słyszała w końcówce zdania ironię?
– Tak, bo nawet ludzie niewierzący uważają, że ślub w kościele jest na tyle ładny, że warto go mieć.
– A kiedyś wierzyli?- Nusia nie ustaje.
– Kiedyś tak. Chodzili do kościoła. A potem nagle pomyśleli sobie, że Boga nie ma.

???????????

Cisza.
Nusia szykuje się do rzucenia kolejnego granatu.
– A powiedziałaś im?
– Co?
– Że On jest?

– Nie. Są dorośli…- próbuję sklecić „na prędce” jakąś sensowną odpowiedź, ale nie umiem.
Ta eksplozja wbiła mnie w ziemię zbyt głęboko.

I do dziś siedzę w leju tego dziecięcego pytania.

– Jak on to robi? – myśli Rut nad kubkiem porannej kawy spożywanej w łóżku pod kołdrą.
Laucia baraszkuje  rześko zupełnie tak jakby od dwunastej w nocy spała jak anioł, a nie budziła się co-i-rusz na cysia.
– Nadzwyczajne… – kontynuuje Rut, której od w/w północy dane było spać dorywczo.
Myśl splata się w jedną materię z rozmową wiedzioną z mężem i zapachem kawy czarnej unoszącym się spomiędzy dłoni.
– Pionowo w górę. Bezbłędnie. – kontempluje dalej wpatrując się w maleńką szarą kropelkę gołębia, który wzbija się w niebo.

– Dlaczego ja tak nie umiem? – pyta Rut sama siebie – Dlaczego kluczę jak klucznik, meandruję jak rzeka, błądzę błądzeniem ( cóż, że dobrym)…?
A przecież znam kierunek nie gorzej niż gołąb.
Może nawet lepiej.

A ja kołuję, zastanawiam się jak jastrząb. Krzykiem rozpaczliwym zachłystuję się jak on.

Co zrobić, by stare, znudzone zabawki na nowo wróciły do łask?

Okazuje się, że metoda jest banalnie prosta.

Laucia doszła do wieku, gdy z miłą chęcią rozrzuca wszędy zabawki, jednak uważa siebie za zbyt małą, by dokonać procesu odwrotnego i zabawki posprzątać. Ba, chociażby podkopnąć pod ścianę, by nie stanowiły śmiertelnego zagrożenia dla biegającej mamy, taty i rodzeństwa.
Tak więc Rut nieustannie potyka się o jakieś nieodzownie niezbędne Laucine graty. Najgorzej, gdy graty są drobniutkie i gdy wylegują się na środku paskowanego chodnika w kuchni, gdzie przecież wrze i kipi całe życie rodzinne.
Pewnego dnia Rut wbiegła prosto w takie drobiażdżkowe mrowisko i aż syknęła nastąpiwszy stopą na zabawki z Kinder-niespodzianek.
– O – żesz!!! – zaklęła wzorem swych przodków oraczy ( pochodzenie chłopsko-robotnicze:)

I tu…
 niespodzianie…
 jej oczom objawiło się pudełeczko po syropku odpornościowym.
Nie miała złudzeń bynajmniej, że zażycie tegoż specyfiku uodporni ją na niespodzianki leżące na podłodze, że jej stopy nagle obrosną skórą grubości hipopotamiej i nawet nastąpienie na widły nie wzruszy jej psychiką.
Nie, nie taki bynajmniej plan wykluł się w głębinach jej zwojów mózgowych.
Usiadła po prostu Rut na paskowanym chodniczku i precyzyjnie i skrupulatnie jako Kopciuszek wrzuciła wszystkie drobiażdżki do pudełka, po czym je zamknęła ( lub „zamkła” – jak kto woli:) i postawiła na fioletowym tronie Laurki.

Nie minęło i pięć minut, gdy wiedziona żądzą sprawdzenia gdzie jest mama i czy na pewno nie rozpłynęła się w powietrzu, ewentualnie – nie wyskoczyła przez okno:) – Laucia pojawiła się w kuchni.
Jeden rzut oka wystarczył, by zlokalizować gdzie jest poszukiwana.
Drugi rzut oka padł na … pudełeczko.
I nuże !!! Wszystkie zabaweczki na powrót zostały wysypane na środek kuchni.
Oczy zaczęły iskrzyć, raczki tańczyć wśród skarbów na nowo odkrytych.
Zabawie nie było końca. Nawet manewr mamy z wyjściem do pokoju został niezauważony.

Zupełnie nowe zabawki w zupełnie nowym opakowaniu!!!

Ot, i cały patent na odświeżanie zabawek.

***********

Myślę, że przy odświeżaniu starej znudzonej żony czy męża też powinien zadziałać. Z tym, że nie polecam używania pudełka po syropie, ale założenie bez okazji sukienki czy koszuli powinno zdziałać cuda:)

Rut: Podzielimy na jednogłówkowe, dwugłówkowe i trzygłówkowe
Miś ( spostrzegawczo): Są też bezgłówkowe.
Rut: To kładź je tutaj.
Nusia: Mam takiego chudego.
Rut: O, zobacz. Szukajcie takiego z dużą dziurą w brzuchu.
Miś: Z jednej strony?
Rut: Z drugiej strony też ma, tylko mniejszą.
Miś: Może ten?
Rut: Nie, musi mieć jedną krótką, spuchniętą rączkę.
Nusia: Mamo, ten ma spuchniętą.
Rut: Ale długą. A musi mieć uciętą.
Nusia: Mam!!!
Miś: A macie takiego z krzywymi ramionami.
Rut: Opuszczone w dół?
Miś: Nie, krzywe. O tak.( prezentuje)
Rut: Aaaa. Taki kaleka? ( rozglądając się uważnie)
Nusia: Jest!!! ( klaszcze w łapki)
Rut: Brawo!!!
Miś: A z taką główką przekrzywioną i krótkimi nogami?
Rut: On może mieć dwie główki ( doprecyzowując).
Miś: To ja szukam wśród jednogłówkowych, a ty w dwugłówkowych.
Nusia: Jest!!! ( z tryumfem w głosie).
Miś: Szukam z obwisłym rękawem.
Rut: Gdzieś widziałam…
Nusia: Tuuu!!!
Miś: A tu będzie ten z dziurą w brzuchu.



Makabra?

Gdyby to napisał Stachura, tytuł brzmiałby: „Rozmowy przy układaniu puzzli” 🙂

Niniejszym ogłaszam Wielki Finał „Maków” Moneta, które przy wsparciu wielu posiłków, w tym aliantów ( całuski dla Mamutów:) zostały ułożone.
Krew, Pot i Łzy, obgryzanie Paznokci i Rwanie siwych włosów z głowy, a na koniec……….Czapki z głów:)

A kto okazał się największym mistrzem w puzzlach? Wniosek sam się nasuwa po przeczytaniu dialogu.

Zabieramy się za „Dzidziusie w workach” od cioci Anett. Póki takich prezentów, póty Alzheimer nam nie grozi:)