# znaczek 92

” Ty Panie, zawsze jesteś taki sam… niezmiernie dobry, święty i sprawiedliwy; dobre, święte i sprawiedliwe jest wszystko, co czynisz…
A ja… nie potrafię trwać długo w jednym stanie, jakby siedem razy na dzień odmieniała się nade mną pogoda.
A przecież od razu jest lepiej, gdy tylko zechcesz i wyciągniesz ku mnie pomocną dłoń, bo Ty sam bez udziału ludzi możesz mnie wesprzeć i tak mnie umocnić, że już twarz moja nie będzie się ciągle zmieniać, ale w Tobie tylko serce będzie trwać i sdpoczywać.”

O naśladowaniu Chrystusa, Tomasz a Kempis, Księga III

 

popołudniowe wianki

 

Popołudnia spędzam z łopatką w dłoni, konewką i w kwiecistych ogrodniczych rękawiczkach. Pośród bzyczenia pszczół i trzmieli ochoczo zwiedzających przybytki kwiatów. Ja pośrodku tego barwnego ruchliwego spektaklu, oświetlona wielką lampą słońca mam swoje małe zadania.

A to ratuję po kolei krzaczki stokrotek i niezapominajek, zagrożone zbliżającą się budową warsztatu męża i instalacją oczyszczalni, a to dosiewam goździki brodate i onętki, a to szukam w trawie zagubionych siewek rudbekii, a to podlewam bratki i pelargonie w doniczkach…

Wciąż jest coś do zrobienia, do ocalenia, do ulepszenia. Nawet jeśli jest to praca tak mała, że zauważają ją tylko mrówki nieodłącznie mi towarzyszące.
I Ktoś jeszcze widzi. Czuję Jego wzrok przenikający.
Ten, Który nie przeoczy niczego. Nawet mego drgnienia powiek, cóż dopiero nadgarsków poparzonych pokrzywą i podrapanych dłoni. Wszystko policzy, doda, doceni.

Staram się naśladować Jego uważność, być spostrzegawcza. Docenić wysiłek hiacynta, który nieopatrznie przygnieciony kamieniem, jednak – klucząc ku światłu – wydostał się i zakwitł. Odepchnąć kamień, uratować kwiat, podeprzeć krzywą łodyżkę.
Podziękować za kolory tulipanów, które widziane pod słońce, przepuszczają światło jak witraże. Za pomponiastość stokrotek, za kępki szczypioru, które wyrosły w najmniej spodziewanym miejscu, za wędrujące fiołki, staruszki jabłonie obsypane pączkami rumianymi jak policzki młodych dziewcząt, kobierce szmaragdowej trawy przetykane słońcami mleczy…

Moje popołudnia są splecione jak wianek z prac małych i wielkiej modlitwy uwielbienia i nie sposób powiedzieć, gdzie kończy się jedno, a zaczyna drugie.

Najpiękniejsza kompozycja florystyczna.

 

Masza i niedźwiedź

Zwołujemy się do wieczornej modlitwy. Zawsze o 21:00.
Jedni już klęczą, inni jeszcze idą.
Zbliża się szuranie nogami po chodniczku w przepokoju.
– Idę, idę!!! – zapewnia zbliżający się.
– Ty tato tak ciągniesz nogami po podłodze, że od razu wiadomo, że to ty idziesz – kwituje Lalcia po wejściu do sypialni taty niedźwiedzia.
Wszyscy wybuchamy śmiechem.


Zaiste niepoważne to tuż przed modlitwą;)

 

cisza popołudnia

 

W godzinie miłosierdzia odmawiamy wspólnie koronkę prosząc o pokój na Ukrainie.
Potem siadam w środku naszego sadu, w środku słonecznej polany poprzecinanej jak chłodnymi żyłami długimi cieniami gałęzi i drzew. Nagrzana deska ławeczki, miejsce po ognisku, czarne węgle na tle szmaragdowej już trawy. Ptasi śpiew otula mnie zewsząd, delikatny oddech wiatru przynoszący fale zapachu kwitnącej dzikiej śliwki , dreptanie mrówek pod nogami, a ponad tym wszystkim mruczenie szybowca.

Potrzebuję takich chwil, takich godzin, dni, lat, takiej wieczności.
Zauważyłam, że coraz bardziej potrzebuję ciszy i na coraz dłużej. Że mogę się w niej taplać z rokoszą godzinami jak dziecko zostawione w letnim strumieniu. Bez znudzenia, bez potrzeby wyjścia na brzeg, bez tęsknoty za ludzkimi głosami, bez żalu, że coś tracę.

Może tak dojrzewamy do innego świata.
Odcinamy kolejne cumy trzymające nas przy tym brzegu, coraz bardziej pewni, że tak trzeba, coraz bardziej wolni, gotowi, nasłuchujący. Aż pewnego dnia…

Czuję to.
Coraz bardziej naglący głos, który wzywa.
Nie opieram się mu.
W środku ciszy słyszę to wołanie tak wyraźnie.

A potem przychodzi mąż. Szukał mnie.
– Tu byłoby dobre miejsce na dom – pokazuję mu polankę.
Potem przynoszę kiełbasę, chleb, chrzan, jabłka, wino, bo widok ogniska – nawet wygasłego – przywodzi myśl o biesiadzie.
Za mną przychodzą córki, jedna z książką i kawałkami pizzy, druga dzwoni kostkami lodu w mrożonej herbatce.
I tak cisza i bycie samemu przemienia się w śmiech i kolację w sadzie.

Słońce opada coraz niżej, ptaki zmieniają repertuar na bardziej wieczorny. Czerwone wino odbija się refleksami na mojej dłoni, światło słoneczne rozszczepia się na rzęsach.

Żyję już popołudniem.

 

 

 

moc modlitwy

Św. Faustyna i Jezus, dnia 16 grudnia 1936 roku.

” Dzisiejszy dzień ofiarowałam za Rosję, wszystkie cierpienia swoje i modlitwy ofiarowałam za ten biedny kraj.
Po Komunii świętej powiedział mi Jezus:
Dłużej tego kraju znosić nie mogę, nie krępuj Mi rąk, córko Moja.
Zrozumiałam: gdyby nie modlitwa dusz miłych Bogu, to by już ten cały naród obrócił w nicość. O, jak cierpię nad tym narodem, który wygnał z granic swoich Boga.”
(Dzienniczek, 818)

pieśń pozostałych

 

Zostają z nami …
zegarek po tacie, płaszcz po przyjaciółce, turkusowe patery po babci, gipsowe anioły po drugiej, czasem kot w spadku po kimś bliskim, bywa, że plik listów przewiązany tasiemką, książka pełna podkreśleń, długopis wypisany po połowy, ulubiony fotel z przetartą tapicerką.
Zostają.
Niemi świadkowie.


Jak grób po Nim, i kamień i płótna i chusty.
Świadczą:
oni byli, to prawda,
oni odeszli, to też prawda,
oni są nadal – to największa z prawd. Tak Wielka, że aż niepojęta. Uwierz – jeszcze się spotkacie.

Oto pieśń rzeczy, które pozostały po tej stronie życia.
Słyszę ją czasem w idealnej ciszy. Gdy przecieram skrzydła z kurzu stareńkim aniołom, układam babeczki na paterach babci, wkładam wiosenną kurtkę Ewy, patrzę w sepi oczy mego taty z fotografii..

– Niech cię nie zwiedzie to, że my trwamy, choć oni odeszli. – mówią przedmioty – To nie my jesteśmy nieśmiertelne, lecz oni. Nadejdzie czas, że rozsypiemy się w pył, a oni powrócą.

Bądź pewna.

Czekaj.

 

waga rzeczy ważnych

Ile ważyły łzy Marii Magdaleny, gdy siedziała przy Jego grobie? A jej uśmiech, gdy Go rozpoznała?
Ile waży ludzka radość i smutek, rozpacz i szczęście, myśl, wiara, zwątpienie?

Są rzeczy niezmierzalne, a tak wielkie; rzeczy niezważalne o wielkiej wadze, rzeczy niedostrzegalne, choć prawdziwe, nienazywalne…

Jest On – prawie niedostępny ludzkim zmysłom, wagom, miarom, rozumowi, a jego imię: „Ja Jestem”.
Na to imię kolana oprawców zgięły się jak podcięte trzciny i padli przed Nim na twarze.
A wobec niej?
– Mario – słodkie, pełne czułości. Ptasi szczebiot, którym zakochany budzi swą umiłowaną.


Jaka więc jest?
Waga słów, waga miłości, waga szczęścia, oczekiwania, spełnienia, cierpienia.

Czy nie jest tak, że tylko to co błahe i drugorzędne daje się nam policzyć. Reszta, to co najważniejsze umyka spłoszone.
Przed miarką, wagą, słowem nawet.

Bo można policzyć strony książki, lecz nie dosięgnie się tak jej myśli, można oszacować liczbę czołgów i ofiar, miast zburzonych, lecz nie pojmie się tragedii wojny, można zliczyć pocałunki i nic nie widzieć o sile miłości…

Staję wtedy, opuszczam ręce i milczę poddając się tajemnicy.