Kiedyś myślałam, ze wstyd się do tego przyznać.
Ale lata minęły, ja się zmieniłam, więc teraz mogę to wyznać bez skruchy.
Gdy miałam małe dzieci, jedno, potem dwoje, troje, w końcu czworo i gdy czasami mogłam w niedzielę pójść sama do kościoła, szłam na mszę, by odpocząć. To była moja główna motywacja:) Po prostu odpocząć przez jedną godzinkę, odetchnać świeżym powietrzem w drodze do i z, zmienić miejsce, pomyśleć na spokojnie lub nie myśleć wcale dla odmiany…
Taka przepustka z koszarów:)
Na godzinę.
I w tym wszystkim spotykałam Chrystusa. W moim roztargnieniu, nieskupieniu, zmęczeniu, w mojej spaczonej motywacji.
Dziś wiem, że On przyjmował mnie wtedy taką, jaką dałam radę być: zmęczoną i przychodzącą odetchnąć. I nie gniewało Go to, ani nie raziło.
Tak jak nie gniewały Go moje modlitwy zanoszone w jedynej wolnej chwili w ciągu dnia, pod prysznicem.
– Nigdy nie zapomnę jak mi powiedziałaś, że wtedy modliłaś się nawet w ubikacji – śmieje się Kasia, mama małej Anielci – I teraz bez wyrzutów sumienia też modlę się na sedesie i biorąc kąpiel, bo wtedy mam wolną chwilę i jestem sama.

Czy może go obrażać nasze zmęczenie? Czy pogniewalibyście się na własne dziecko, że mówi wam „kocham cię” siedząc na nocniczku? Czy mielibyście za złe mężowi, że rozmawia z wami, gdy się kąpiecie?
Pamiętam jak mała córeczka naszych znajomych uczyniła kiedyś spektakularne wyznanie w kościele. Patrząc na swoich rodziców, zakreśliła rączkami przed sobą serduszko, mówiąc:
– Kocham was stąd aż do pupy – tu wykonała stosowny gest wskazujący wymienioną część ciała i zaprezentowała rozbrajający uśmiech.
Wszystko to bardzo głośno i stojąc przed ołtarzem:)
* * *
Tak właśnie powinniśmy Go kochać, zawsze i wszędzie, całym sobą, także swoim znużeniem, niemocą, słabością i milczeniem. Nie wtedy kiedy jesteśmy gotowi, by pójść na wizytę jak do starej ciotki, w schludnie uprasowanym ubranku, z umytą buzią i fryzurką z przedziałkiem.
Do Niego trzeba przyjść nawet w porwanych leginsach, rozciągniętej bluzie, z rozmazanymi na policzkach łzami i sianem we włosach. Bez stosownych póz, bez starannie przemyślanych formułek, bez krycia się za konwenansami.
– Przychodzę do Ciebie taki, jaki teraz jestem i wiem, że mnie przygarniesz bez wstrętu – szepnąć.








