Co tu zrobić w taki słotny dzień błotny drugi już z kolei? Tak wodnisty, że nowe kalosze Laurkowe na pewno nabrałyby powyżej burt.

a może by…

Oooo, tak jest dobrze. I dzień jakby mniej zapłakany:)

Normal
0
21

false
false
false

MicrosoftInternetExplorer4

/* Style Definitions */
table.MsoNormalTable
{mso-style-name:Standardowy;
mso-tstyle-rowband-size:0;
mso-tstyle-colband-size:0;
mso-style-noshow:yes;
mso-style-parent:””;
mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt;
mso-para-margin:0cm;
mso-para-margin-bottom:.0001pt;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:10.0pt;
font-family:”Times New Roman”;
mso-ansi-language:#0400;
mso-fareast-language:#0400;
mso-bidi-language:#0400;}

Uosobienie buntu dwulatka stoi na środku pokoju i patrzy
groźnie spod ronda kapelusika naciśniętego na bakier. Nie jest w humorze, bo
blisko południa, a im bliżej, tym uosobienie bardziej marudne i zbuntowane, bo
śpiące. Uosobienie jest wystrojone do kościoła w sukienkę w kwiatki. Jedno
ramiączko – świadome czasu i okoliczności zsunęło się demonstracyjnie w akcie
przekory. Na lewej nóżce uosobienia marszczy się stara rozciągnięta fioletowa
skarpetka. Dawno już temu zgubiła swą parę, a teraz swą niedbałą pozą wspiera
zbuntowaną właścicielkę w proteście.

Akcja protestacyjna dotyczy wszystkiego i wszystkich z
grubsza rzecz biorąc.

– Chodź założymy inne skarpetki – dolatuje pod kapeluszowe
rondo głos mamy.

– Nie cie!

– No to nie. Ania założy. – w głosie taty szklą się nutki
rozbawienia.

– Nie!!! – wykrzykuje uosobienie – Niunia cie!!!

Rozlega się tupocik i … fioletowa skarpeta abdykuje na rzecz
białych obszytych koronką.

 

Uosobienie siedzi przy stole kuchennym.

– Lauciu, zjesz płatki?

– Niunia nie cie!!!

– Ania, chodź zjesz płatki!!! – woła mama starszą siostrę.

– Nie. Niunia cie, niunia cie!!!

 

***************************************************************

 

Uosobienie uczone jest korzystania z nocniczka – foczki.

– Siądziesz na foczkę?

Głęboka bruzda namysłu kroi się na czółku.

– Ania cie – tłumaczy uosobienie samo sobie – Ania cie –
powtarza i nagle dociera doń groza sytuacji – Nie!!! Ania nie! Niunia cie!

I w sekundę później siedzi na foczce i klepie ją po łysym
pomarańczowym łepku.

Cóż, że tylko klepie, a nie sika. Stworzenie najpierw trzeba
oswoić, potem obsikać:)

 

************

Metoda na : „Ania cie” jak dotąd działa niezawodnie. Póki
co.

Pewnie tę samą metodę znajdziecie w podręcznikach marketingu, w rozdziale pod tytułem: "Jak ubiec konkurencję" 🙂

Nasz dorosły świat niczym nie różni się od małego świata naszych dzieci. Ma tylko bardziej nadęte tytuły:)

Normal
0
21

false
false
false

MicrosoftInternetExplorer4

/* Style Definitions */
table.MsoNormalTable
{mso-style-name:Standardowy;
mso-tstyle-rowband-size:0;
mso-tstyle-colband-size:0;
mso-style-noshow:yes;
mso-style-parent:””;
mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt;
mso-para-margin:0cm;
mso-para-margin-bottom:.0001pt;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:10.0pt;
font-family:”Times New Roman”;
mso-ansi-language:#0400;
mso-fareast-language:#0400;
mso-bidi-language:#0400;}

Ranek, pora około-śniadaniowa.

 

– Mogę iść do Maxa? – uderza w błagalne tony Nusia ( Max –
od razu wyjaśnię – to nie nowy absztyfikant średniej córeczki, a nazwa
pobliskiego sklepiku spożywczego:)

– Ale jest strasznie zimno. – próbuję przemówić do rozsądku,
który widać budzi się jako ostatni.

– Ale ja muszę kupić coś słodkiego. – oko za oko, argument
za argument.

– To idź. Zmarzniesz, to nabierzesz rozumu.

– Taak??? – ze szczerym zainteresowaniem Nusia –  A TY tak nabrałaś?

 

 :):):)

 

Polecam.

Stara, sprawdzona metoda naszych przodków: Wystawić dziecko
na ziąb aż skruszeje:)

Jeśli macie odrobinę czasu i okruszynę ochoty, obejrzyjcie ten film.

Występuje w nim Nick, który urodził się bez rąk i nóg. Inne filmy o nim znajdziecie w internecie. O tym jak zaakceptował swoje kalectwo, jak się z nim oswoił, pogodził, a potem uznał je za największy dar od Boga. Dziś opowiada o tym innym.
Film "Cyrk motyli" jest magiczną opowieścią o tym, że jesteśmy więksi od naszych ograniczeń i piękni, choć niedoskonali.

Cyrk Motyli

Normal
0
21

false
false
false

MicrosoftInternetExplorer4

/* Style Definitions */
table.MsoNormalTable
{mso-style-name:Standardowy;
mso-tstyle-rowband-size:0;
mso-tstyle-colband-size:0;
mso-style-noshow:yes;
mso-style-parent:””;
mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt;
mso-para-margin:0cm;
mso-para-margin-bottom:.0001pt;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:10.0pt;
font-family:”Times New Roman”;
mso-ansi-language:#0400;
mso-fareast-language:#0400;
mso-bidi-language:#0400;}

Wieczorek.

Roznegliżowana już do prześcieradła kanapa nęci błękitnie.
Jednych do spania, innych do…

 

– Mamooo!!! – krzyczy Nusia – Zobacz co niunia zrobiła!

 

 Niunia stoi w
natchnionej pozie z czarną grubą kredką w ręku nad niebieską połacią pościeli.

– No i co zrobiłaś Lauro? – oburzona macierz pyta.

– Eeeee… kółka, kółka, kółka… – natchnionym głosem tłumaczy prawie dwulatek
gestykulując zamaszyście nad upstrzonym płótnem, zupełnie tak jak malarz artysta
wyjaśniający koneserom swój artystyczny zamysł.

 

Kółka, kółka, kółka???

 

Logiczna odpowiedź na logiczne pytanie.

 

A dopiero uprałam poprzednie płótna artystki – białe
pokrowce na fotele i  moją ukochaną,
wyśnioną narzutę w kwiaty i w… kółka oczywiście:)

 

Kółka i szlaczki zdobią bluzeczki, nogi, rączki, podłogi,
lustra, stoły, stołki i wszelkie możliwe odmiany papieru.

Bo któż może się oprzeć głosowi natchnienia:)

świat jest pełen cudów

jedne powołujemy do życia sami, inne są nam dane zupełnie darmo

gwiazda pochwycona w dłonie męża

aromat i smak zamknięte w słoju

Franciszek w nowym mieszkaniu, jak Pan Bóg przykazał opasany bluszczem…

kopalnia złota w ogrodzie

makatka z Pszczyny

 chaber – zuchwalec rozczochrany

tort wieloowocowy Nusi

jeden z bukietów kuchennych…

***

to tylko kilka drobnych cudów, jakie uzbierałam tego lata.

Normal
0
21

false
false
false

MicrosoftInternetExplorer4

/* Style Definitions */
table.MsoNormalTable
{mso-style-name:Standardowy;
mso-tstyle-rowband-size:0;
mso-tstyle-colband-size:0;
mso-style-noshow:yes;
mso-style-parent:””;
mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt;
mso-para-margin:0cm;
mso-para-margin-bottom:.0001pt;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:10.0pt;
font-family:”Times New Roman”;
mso-ansi-language:#0400;
mso-fareast-language:#0400;
mso-bidi-language:#0400;}

Świat jest pełen cudów.

My widzieliśmy taki.

Zastygłe ruiny wyłaniające się z masywu piaskowca. Dawno
opuszczony dziedziniec z dawno oniemiałą fontanną.

Osuwisko skalne krok po
kroku przejmuje władzę nad tym miejscem.

A wydaje się jakby jeszcze niedawno
przechodziła tędy dostojnym krokiem noga starca w powłóczystej szacie, słychać
jeszcze echo odgłosu stópek dziecka biegnącego na powitanie ojcu. Kto tu
mieszkał, kto wychodził z półkolistego cienia, kto w pocie czoła budował
ogrodzenie szlifując bloki skalne? I co się stało, że to wszystko nagle umilkło
w pół-słowa, zamarło w pół-gestu?

Kamienny świat.

Baśń tysiąca i jednej nocy.

 

Dzieło pracowitych palców mego syna.

Pięknego mam syna. Piękno wysypuje się z jego wnętrza
niepowstrzymanym strumieniem.

Krople potu na jego czole, skupienie w spiętych rysach
twarzy, blask w oczach, uśmiech igrający na ustach, gdy precyzyjnymi ruchami
szlifował skamieniały na słońcu piasek i powoływał do życia nowy świat.

 

Są rzeczy, które nas poruszają jak żadne inne

Są wymiary, które nas zasysają wgłąb

Są sprawy, które nas pochłaniają

Są zadania jakby dla nas stworzone

                            ***  ***  ***

Zadanie, które wyznaczył ci Bóg, zawsze będzie poruszało twoje
serce i tylko ono da ci poczucie całkowitego spełnienia

                                                            
Jentezen Franklin

Normal
0
21

false
false
false

MicrosoftInternetExplorer4

/* Style Definitions */
table.MsoNormalTable
{mso-style-name:Standardowy;
mso-tstyle-rowband-size:0;
mso-tstyle-colband-size:0;
mso-style-noshow:yes;
mso-style-parent:””;
mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt;
mso-para-margin:0cm;
mso-para-margin-bottom:.0001pt;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:10.0pt;
font-family:”Times New Roman”;
mso-ansi-language:#0400;
mso-fareast-language:#0400;
mso-bidi-language:#0400;}

Wspomnienie drugie.

 

Pszczyna. Zagroda żubrów i nie tylko:)

 

Żubry są , a jakże. Jeden patriarcha rodu, dwóch, trzech
młodszych i nawet rozczulający osesek z mamą w swych umiłowaniach
wypisz-wymaluj Laurcia-ssak.

Oprócz zwierzyny żywej była i wypchana. Mały budyneczek miał
kilka urokliwych ekspozycji wewnątrz. Z odgłosami, szelestami, wyciem wilków i
eksponatami ustawionymi w zadziwiająco ekspresyjnych pozach.

Na przykład tak…

– Mamo, one są prawdziwe? – wyrwało się z Nusinej piersi na fali
westchnienia pełnego zachwytu.

– Tak, prawdziwe. – odrzekłam zgodnie z prawdą.

Nusia przypatrzyła się jeszcze raz bacznie. Zwierzęta w pół-skoku,
pół-zwisie tkwiły nieruchomo i nawet powieka im nie drgnęła z wysiłku.

– A one tak długo wytrzymają? – zatroszczyła się Nusia:)

 

No i tu musiał jednak nastąpić dłuższy wykład o tym, że zwierzęta
są prawdziwe, ale żywe już nie.

Wilk zawsze będzie szybował jedną łapą dotykając ziemi, renifer zawsze będzie szybszy o jeden sus, a lisek polarny z chytrą miną zakradał się będzie wiecznym zakradaniem obok zająca stojącego słupka.

Normal
0
21

false
false
false

MicrosoftInternetExplorer4

/* Style Definitions */
table.MsoNormalTable
{mso-style-name:Standardowy;
mso-tstyle-rowband-size:0;
mso-tstyle-colband-size:0;
mso-style-noshow:yes;
mso-style-parent:””;
mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt;
mso-para-margin:0cm;
mso-para-margin-bottom:.0001pt;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:10.0pt;
font-family:”Times New Roman”;
mso-ansi-language:#0400;
mso-fareast-language:#0400;
mso-bidi-language:#0400;}

Podróże kształcą.

Jak się okazuje nie tylko mnie.

Laucia podczas wakacji w drodze nabrała kosmicznego
przyspieszenia. Dzięki temu bunt dwulatka nastąpił kilka miesięcy przed
spodziewanym czasem, a biegłość w posługiwaniu się ojczyzną-polszczyzną
wyostrzyła bardziej niż kosa na babce. ( Kto nie wie co zaś znaczy „babka” w
tym kontekście, niech się nie zamartwia. Nie wszyscy wszystko wiedzieć muszą,
wystarczy tylko, że wiedzą to co im akurat potrzebne:)

 

I tak oto przed-przed- przedwczoraj podczas obiadu
usłyszeliśmy od naszej pociechy najmłodszej słowo dobrze znane na Śląsku. Choć
jak ktoś go nie zna, niech się nie zamartwia…itd. Bo jak nie zna, znaczy nie
jest Ślązakiem, a jak nie jest, to nawet lepiej, żeby nie wiedział co znaczy
słowo…

 

– Goroleeee – wycedziła Laucia.

– Gorole??? – popatrzyliśmy po sobie zszokowani – Do nas???
Gorole???( my niestety już wiemy co to znaczy:)

 

Ot, i się doczekaliśmy – myślimy z goryczą – następnym razem
to może jednak na Pomorze pojedźmy na wakacje…

 

– Goroleee – znowu zawodzi dziecię wskazując na dno talerza
wypełnionego zupą i robiąc zgrabny unik przed łyżką załadowaną ziemniaczkiem.

 

Takim samym wyzwiskiem obrzuca nas, siedząc wieczorem w
brodziku napełnionym wodą i wówczas, gdy wysiadamy z auta w skwarnym zakątku
naszej działki.

 

– To chyba znaczy: „gorące” – nieśmiało sugeruje mężulek łącząc fakty.

 

– Golo…- zaczęła wczoraj Laucia w brodziku i dodała: – CIE.

– Słyszałaś? – zakwilił radośnie mężulek – Golo-cie! To
znaczy gorące!

 

Uff!!! O dupno fiśla, jaka ulga!!! :):):)

Normal
0
21

false
false
false

MicrosoftInternetExplorer4

/* Style Definitions */
table.MsoNormalTable
{mso-style-name:Standardowy;
mso-tstyle-rowband-size:0;
mso-tstyle-colband-size:0;
mso-style-noshow:yes;
mso-style-parent:””;
mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt;
mso-para-margin:0cm;
mso-para-margin-bottom:.0001pt;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:10.0pt;
font-family:”Times New Roman”;
mso-ansi-language:#0400;
mso-fareast-language:#0400;
mso-bidi-language:#0400;}

Wróciliśmy.

Ja Miś i Laucia. Reszta dzieci u dziadków.

Z jednym dzieckiem jest czas na rzeczy, które piętrzyły się
zawsze w stosy w dziale Fantasmagorie.

Na czytanie książki, na wykwintne kolacyjki, na długie
szeptane rozmowy, na byczenie się i na … wspominanie wakacyjnego wyjazdu.

 

Wspomnienie pierwsze,
być może ostatnie, choć nigdy nie ma pewności.

 

Katowice. Koncert z okazji urodzin Wojciecha Kilara.

 

Nusia i Doni zrywają stokrotki, szeleszczą drzewa. Poza tym
cisza jak makiem zasiał rozrzedza skondensowaną muzykę z fortepianu.

Krzesło skrzypiało?

Nie słyszałam.

 

– Kilar jest ciężko chory. – powiedział Korijen.

– Myślałam, że to on będzie grał – rozczarowałam się.

– Nie.

 

Młody chłopak przyciska klawisze. Dziewczyna przerzuca
kartki z nutami.

Że krzesło skrzypiało?

Nie pamiętam.

 

Równy rządek myśli układał mi się w pięciolinie:

 

Przyszedł. Zrobił coś
tak pięknego. Dobrego. Zostawia to. Odchodzi.

To takie proste.

 

Przychodzimy. Robimy
coś dobrego. Zostawiamy. Odchodzimy.

Może po to właśnie
przyszliśmy. Po nic więcej. Zostawić trochę dobra, piękna, mądrości.

 

Babcia niebieska
posadziła krzaczki niezapominajek, okiennice pomalowała na niebiesko, o
obejście dbała, dzieci urodziła…To wydaje się nic przy tym potoku
olśniewających brzmień Kilara.  Ale…każdy na swoją miarę, tyle ile może, umie.

 

Zasłuchani ludzie
stygną jak gipsowe posągi. Muzyka drąży w nich korytarze. Co odkryją?

Babcia zostawia
niezabudki i okiennice. Dla mnie.

 

Przyjdź. Zostaw tyle
dobra, ile umiesz. Ustrzeż się od pokusy zostawienia zła.

Bo- jak napisała w
prawie ostatnim wierszu Szymborska- ta sama drobna ludzka dłoń zdolna jest
napisać i „Mein Kampf” i „Kubusia Puchatka”.

 

Ty wybierz dobro. Potem
zostaw to i odejdź.

To takie proste.

 

 

Ostatni akord. Ukłon. Szeleszcząca fala oklasków. Koniec.