obietnice wiatru

Wiatr.
Leżę i słucham jak nocny nagły wiatr szumi i gra. Śpiewa i gwiżdże w rurach wywietrzników.
Nuci pieśń o zmianie, o tym, że wszystko mija, że minie deszcz i niepogoda. Obiecuje rzewnie, że przyniesie słońce i ciepło i że zatańczy w blasku ze złotymi liśćmi, że przeczesze posiwiałe na rudo włosy brzóz.
Już dawno zauważyłam, że taki nagły nocny wiatr przynosi zmiany. Po deszczu – słońce, po upałach – chłód, po śniegu – odwilż, po roztopach – mróz.
Taki już jest. Zmiano- dajny.
Poruszam się w pościeli, nasłuchuję z nadzieją. I choć przy takim wietrze bolą wszystkie kości, przypominają o sobie stare kontuzje, a byłe złamania jakby przestały być „pieśnią przeszłości”, to i tak cieszy jego szum. Biały kojący śpiew jesiennego wichru w kominie.

Leżę i słucham.
I wiem, że nie chodzi tylko o pogodę.
Że już niedługo wszystko się przemieni, że mrok opadnie, świt jest blisko.
Czuję to w każdej komórce duszy.
Czekam.
Mimo bólu, wszystko drży z radości.
Jest blisko.

On szepcze: ” Moje ognie, jak pożar stepów, rozprzestrzenią się z szybkością strumienia, aby objąć wszystkie ziemie po kolei, aż do najdalszych.”
( Jezus do Gabrieli)

Wierzę Mu usypiana wiatrem.

posklejane palce

 

– Bleee – wykrzywiam się nad metalową misą – Strasznie nie lubię oddzielać tych jajek, mam całe ręce wypaplane.
Tu prezentuję Lalci posklejane ciągnącym białkiem palce.
– Fuj – potwierdza córka – Ja lubię wybijać jajka, ale jak nie trzeba ich oddzielać – dodaje.

Pieczemy właśnie z najmłodszą córeczką biszkopt do ciasta. A – jak każdy wie – dobrego biszkoptu nie uzyska się bez ubicia samych białek na początku procesu.
– Wiem!!! – wpadam jak Archimedes do wanny – ofiaruję to za dusze w czyśćcu, może którąś da się uratować tymi posklejanymi palcami.
I mrugam do Lalci okiem. Znad tej misy.
– Ja tak ostatnio miałam – niespodziewanie kontynuuje temat mała piekareczka – Bolał mnie brzuch i powiedziałam, że to za dusze. I zaraz rozbolał mnie jeszcze bardziej.
– To widocznie musiała być jakaś ciężka dusza – mówię.
– Tak – odpowiada kuchareczka zabierając się za ubijanie białek.

* * *

Uczynić wiarę codzienną rzeczywistością, zanurzyć w niej zwykłe dni jak się zanurza kwiaty w wodzie. Zwykłymi rozmowami przy pieczeniu tortu, obieraniu ziemniaków do obiadu, zbieraniu grzybów w lesie. Bez wykrochmalonego kołnierzyka, garnituru i bez dzwonienia dzwonów na kościelnej wieży.
Po prostu.
Z poklejonymi palcami, usmarowaną buzią, w fartuszku, ze ścierką w ręku.

* * *


” Czy zdajesz sobie sprawę, ilu grzeszników możesz ocalić w jednym swoim dniu? ” – zapytał kiedyś Jezus Gabrielę, gdy biegła ulicą pewnego ranka.

 

 

Gabriela

 

Bóg daje nam takich przyjaciół.
Nigdy ich nie spotkaliśmy, nigdy nie widzieliśmy i nigdy nie rozmawialiśmy z nimi, a jednak … są przyjaciółmi.
Kiedy zetkniemy się z wzmianką o nich, ich zdjęciem, książką, wiemy, że to nie przypadek. Dają nam subtelne znaki podobne muśnięciom skrzydłem motylim, przypominają o sobie nienachalnie lecz uparcie. Aż w końcu zawiąże się nić między nami a nimi.
Wtedy mogą nas prowadzić, bo po to zostali posłani. Jak po nitce, prosto do Niego:)
Mam paru takich przyjaciół, niektórzy są już oficjalnie uznani za świętych, inni jeszcze nie. Nie przeszkadza mi to specjalnie.
Jedna z nich jest Gabriela, moja francuska przyjaciółka:)
Jej wrażliwość, sposób odbierania świata, dobór słów, wyczulenie na piękno, a nawet jej upadki i wady charakteru sprawiają, że czuję jakby była moją siostrą. I jej miłość do Jezusa, bo miłości do Niego jest miliony odcieni. Jej odcień miłowania leży tak blisko mojego, że rozumiem w lot nie tylko, to co mówi, ale też to o czym nie mówi. Bo przecież niektórych rzeczy nie da się wypowiedzieć w naszej mowie. Ani w języku polskim, ani francuskim. Tylko brzemienna cisza wyraża najgłębsze.
* * *
Poznałam ją parę lat temu. Trzy, może cztery. Zupełnie przez przypadek. Ktoś mi podarował trzy tomy wydrukowanych jej osobistych notatek i rozmów z Jezusem.


– To nie mój styl, nie dla mnie – powiedział darczyńca – Jak chcesz, to weź sobie.
Nie ten odcień miłości. To normalne, że czasem to nie ten odcień, który rozumiemy.
A ja od pierwszych przeczytanych słów wiedziałam już, że zrozumiemy się z Gabrielą.
Przekonuję się o tym codziennie, bo jej książeczki leżą na moim nocnym stoliku i co dzień otwieram jedną z nich, by przeczytać choć parę zdań. Zakonnicy nazywają to lekturą duchową, ja – duchowym śniadaniem.
Oto jedna z moich przyjaciółek, Gabriela Bossis – francuska aktorka żyjąca jak najbardziej światowym życiem i – jeszcze bardziej kwitnąca do wewnątrz światem niedostrzegalnym dla ludzkiego oka.



Jedna z tych, którzy wyjdą mi naprzeciw, gdy – ufam – dojdę do Jego Królestwa.

buty i krzyżyk

 

Dawnymi czasy, gdy syna wyprawiało się w świat, dawało mu się skibkę chleba w węzełku, dobre buty ( jak kogoś było stać na nie) i … krzyżyk na drogę.
Dziś wygląda to trochę inaczej:)
Nasz syn wyjeżdża na studia do dużego miasta. Od tygodnia on, jego dwaj koledzy i mój mąż remontują mieszkanie, w którym chłopcy będą mieszkali. Mieszkanie kupiła moja siostra Lena z mężem. Zupełnie tego nie planowali, ale nadarzyła się dobra okazja i wszystko inne tak się potoczyło, że mieszkanie kupili. Akurat blisko uczelni naszego syna i akurat wtedy, gdy dostał się na studia.
I jak tu nie wierzyć w Opatrzność:)

Mieszkanie jest z rynku wtórnego, więc wymaga małego remontu, ale chłopcy sami je sobie odnawiają, kładą gips, szpachlują, docierają, malują itd.itp.
Mój mąż i szwagier oczywiście też, trzymają rękę na pulsie i nadzorują co by prace szły zgodnie z planem. Choć – jak to przy używanym mieszkaniu – raz po raz cię zaskakuje kolejną fuszerką budowlańców:) Bywają więc dni, gdy mój mąż wraca załamany.
– No mówię ci – skarży się – dotkniesz jednego, sypie się drugie. Farbę położysz, tynk odpada.
Aż się przypominają Alternatywy 4:)

Ale szczęśliwie prace posuwają się do przodu, św. Józef dopomaga, a bezcenna jest też „wartość dodana”.
– To ważne żeby chłopcy jak najwięcej sami zrobili – tłumaczymy szwagrowi przy niedzielnej kawie – praca wychowuje, uczy szacunku, sprawia, że wierzysz w siebie.

* * *

Tak dziś właśnie wyprawia się syna w świat.
Buty też dostanie jakieś:) Zasłony i firanki kupiłam, biurko i komodę zrobi sobie sam. Durszlak, parę garnków, patelnię i …

– Synu, jaki chcesz święty obraz ? – pytam.
– Chcę krzyż – odpowiada.

Więc krzyżyk na drogę też dostanie. Tradycyjnie.
Ksawery mi go dał z przepastnej szuflady kancelarii parafialnej:)




To już drugie dziecko wysyłamy w świat. Czy powrócą do nas – jak to w bajkach bywa – nie wiemy.
Ale coraz bardziej zżywam się z myślą, że dzieci są jak ptaki. Masz je przez pewien czas pod skrzydłami, a potem odlatują. Może założą gniazdo gdzieś blisko, ale tego nigdy nie wiesz.


Wiesz tylko, że zawsze je będziesz kochał.

zamiast liczenia owieczek

 

Jeśli nie piszę długo, to nie jest zła nowina:)


Po prostu dzieje się tyle dobrych spotkań, chwil bogatych, zdarzeń pięknych, momentów codziennych, błogich, rozmów znaczących więcej niż same słowa, planów realizowanych, marzeń spełnianych, miejsc zobaczonych, myśli głębokich, książek odkrytych, ludzi poznanych … że trudno to pozbierać po jednym dniu, a opisać jest prawie niemożliwością.


– Rut, nudzisz się co? – pytają mnie przypadkowo spotkani znajomi z pracy.
– Nie – śmieję się – Ani chwili się nie nudzę. Tyle się dzieje.


Czasem wieczorem, gdy zamknę oczy i przytulę głowę do poduszki – zamiast liczenia owiec lub baranków – próbuję wymienić wszystkie małe i duże rzeczy ubiegłego dnia. By za nie podziękować.
Ale stado baranów łatwiej zrachować niż to wszystko:)
Zwłaszcza jak się jest tak drobiazgowym i chce się ująć w spisie i poranny promień słońca, który usiadł na sztaludze, i niebieskie oczy Inki, i lśniące korale kaliny, i pajączka, który rozsnuł swoją sieć na gałązkach migdałka…
A to tylko najmniejsze z rzeczy ma mojej liście.
Zasypiam więc z niedosytem, kończąc swoją pieśń lakonicznym : ” za wszystko bądź uwielbiony”.


Czuję, że to nie do końca sprawiedliwe uraczyć Go takim banałem, ale kiedyś spać trzeba:)