– Idź, namów ją żeby założyła coś ładnego – konspiracyjnie apeluję do najstarszej córki.
– Już ją namawiałam – odszeptuje Ala – wszystkie sukienki jej pokazałam, ale nic nie chce przymierzyć.
– Idź jeszcze raz, bo inaczej przyjdzie na wigilię w leginsach.
Tup, tup, tup…
Idzie Ala udobruchać naszego nastolatka, a czyn ten jest równie mężny jak okiełznanie dzikiego mustanga na prerii lub ujarzmienie tygrysa.
No bo znowu mamy ten sam problem, jaki onegdaj mieliśmy z Alusią i Nusią w podobnym wieku.
Z grubsza rzecz ujmując pasuje tu nazwa: „problem ubraniowy”, wchodząc zaś w szczegóły człowiek gubi się jak w dżungli.
W każdym bądź razie nasze dzieweczki w fazie adolescencji nastolatka negują kolory inne poza czarnym, burym i brązowym oraz fasony inne niż wyciągnięte bluzy i takież spodnie. Dodam, że najlepiej gdyby garderoba była zmięta jak „psu i gardła” i prująca się tu i ówdzie lub wręcz dziurawa. Zestaw ten znajduje zastosowanie nie tylko w czasie sobotniego sprzątania, lecz także jako strój szkolny i najchętniej również odświętno – niedzielny.
Tym razem – tylko ze względu na słynne cuda bożonarodzeniowe – udaje się wynegocjować, że Lalcia i owszem założy spódniczkę, lecz jej nie uprasuje. A do tego t-shirt, w którym poprzedniego dnia dokonywała porządków przedświątecznych. Choć Ala mogłaby przysiąc , że nie tylko poprzedniego, lecz paru jeszcze poprzednich też ją w nim widziała;)
Tu jednak się poddajemy, z cicha tylko (ja) biadoląc pod nosem i przystajemy na ten konsensus. Czego się nie robi, by pod własną strzechą ziściły się słowa kolędy : „…a pokój na ziemi”.
Poza tym trochę się jednak uczymy na własnym doświadczeniu i wiemy, że za parę lat nasza najmłodsza latorośl wybujnieje i będzie jak jej dwie starsze siostry objawiać nam się u szczytu schodów jako lśniąca gwiazda w olśniewających kreacjach. Więc wytrzymamy jeszcze te parę wigilii z „wymiętym” nastolatkiem.
Tym bardziej, że to już nasz ostatni nastolatek wolno dojrzewający;)