wyrastanie

Lubię deszcz w nocy.

Szeleści cicho jak folia zgniatana w dłoni, delikatnie przesącza się przez sen i jawę, rozmazuje kontury między tym, co jest i co się tylko mami.

Lalcia zbiega z góry.

– Nie mogę spać, deszcz bębni – zgłasza.

Tłumaczę jej po raz kolejny, że taki dźwięk jest kojący i pomaga usypiać, lecz ona jest innego zdania.

Tupie nogą ze złością i idzie spać do salonu na kanapę.

Ach, kolejne dojrzewające dziecko w domu. Trochę nieprzewidywalne jak ciasto drożdżowe. Myślisz: ” Wyrośnie czy nie wyrośnie?”

Troje już wyrosło, jest szansa, że i czwarte weźmie przykład z rodzeństwa:)

Bo niby wszystko robisz tak samo, z tego samego przepisu z książki kucharskiej, według sprawdzonej receptury. A czasem nie wyrasta. Bo jest jeszcze kwestia mąki, przeciągów, wstrząsów, pełni księżyca i wiele innych okoliczności. Wszystko ma wpływ na takie wyrastanie, nie tylko twoje dobre chęci i zakasane rękawy.

Już śpi.

W salonie zasypia momentalnie.

Zawsze to lepsza opcja niż gdy się wpycha między rodziców takie już pełno- gabarytowe dziecię;)

A deszcz nadal kapie, wiatr szumi.

Słyszę.

Ja nie zasypiam tak łatwo.

Trochę czasu mija, nim ucichnie ta moja głowa i serce podobne do ula pełnego wrzawy. Nim moje myśli małe i duże wybzyczą się, odtańczą swój pszczeli taniec, ułożą, dzień zakończą.

A potem – nim się obejrzę – już ranek.

Noc skropliła się na liściach winobluszczu, bez kipi za oknem liliowo. Mąż krząta się po kuchni, parzy kawę, radio cicho brzdąka, kotka drapie do okna, dziecię niewyrośnięte wciąż śpi z noskiem w zawojach różowego koca.

A deszcz się wypadał.

Słońce świeci. Jak wyrośnięta drożdżowa bułeczka na śniadanie.